خطرات خود درمانی با داروها

خطرات خود درمانی

خود درمانی عمل فردی است که از داروها برای درمان علائم یا شرایط تشخیص داده شده به صورت خود سرانه بدون کمک پزشک استفاده می کنند. مصرف خودسرانه دارو، شايعترين علت مسموميت در جهان است. ايران به لحاظ مصرف دارو جزو بيست كشور برتر دنيا است. در مجموع حدود 42 درصد از مردم ايران به صورت خودسرانه دارو مصرف مي كنند يعني چيزي در حدود دو نفر از هر پنج نفر ايراني.

متأسفانه، بسیاری از افراد به عنوان جایگزینی برای مراقبت مناسب، از خود درمانی استفاده می کنند. خطرات احتمالی خوددرمانی شامل تشخیص نادرست، افزایش خطر تداخلات دارویی یا مکمل ها، انتخاب نادرست درمان می باشد.

|باکس داروهای هفتگی

Risks of self medication2 - خطرات خود درمانی با داروها

خود درمانی چیست؟

تعریف سنتی خود درمانی عبارت است از “مصرف داروها ، گیاهان دارویی یا داروهای خانگی به ابتکار شخص یا به توصیه شخص دیگر، بدون مشورت با پزشک”. خوددرمانی یک عمل معمول است زیرا نوعی مراقبت از خود برای سلامتی است. خوددرمانی صدمات جزئی و بیماریهای جزئی از بار خدمات های درمانی در کلینیک و بیمارستان ها می کاهد به کاهش بار کلی سیستم مراقبت های بهداشتی کمک می کند و در ایالات متحده امری رایج است.

خطرات ناشی از خوددرمانی زمانی ایجاد می شود که افراد هنگام درمان بیماری های جدی تر مانند بیماری های روانی که نیاز به مداخله مناسب از طرف پزشک دارند، به خوددرمانی روی می آورند. بسیاری از افراد به جای مشورت با پزشک برای دریافت تشخیص مناسب و درمان دارویی، از مکمل ها و مواد دیگر گاهی اوقات داروها و الکل استفاده می کنند تا با علائمی که در حال تجربه هستند کنار بیایند. این عمل می تواند منجر به درمان نامناسب علائم و شرایط و همچنین ایجاد شرایط جدید، مانند اختلالات مصرف مواد یا اعتیاد شود.

بر اساس گزارشات آنتی بیوتیک ها و مسکن ها نظیر استامینوفن از داروی پرمصرف در ایران هستند استامینوفن جز داروی های که باعث ایجاد عوارض به افراد مصرف کننده دارد. در ضمن مصرف بی رویه و زیاد آنتی بیوتیک در دوره شیرخوارگی، احتمال ابتلا به بیماری‌های التهابی روده را در نوجوانی افزایش می‌دهد.

فرضیه خود درمانی

فرضیه خوددرمانی برای اولین بار در 1980 به عنوان دلیلی در مورد چگونگی و وابستگی افراد به هروئین و کوکائین مطرح شد. مفهوم اصلی این نظریه این است که افراد اقدامات یا اثرات خاص مواد خاصی را کشف می کنند و سپس از مواد خاصی برای تسکین یا تغییر علائم یا احساساتی که تجربه می کنند استفاده می کنند. به عنوان مثال، کسی که با اضطراب زندگی می کند به طور خاص از الکل برای اثرات آرامش بخش آن استفاده می کند. فرضیه خوددرمانی بصری است اما نظرات متفاوتی از جامعه پزشکی دریافت کرده است و هم پذیرفته شده و هم رد شده است.

صرف نظر از نظریه های موجود در مورد اینکه چرا فردی با بیماری روانی می تواند به سمت مواد کشیده شود، ارتباط بین شرایط بهداشت روانی و اختلالات مصرف مواد غیرقابل انکار است و سالهاست که نگران کننده است. “اختلال همزمان” اصطلاحی است که در آن فرد مبتلا به بیماری روانی و اختلال مصرف مواد تشخیص داده می شود.

چرا خود مدیتیشن؟

خوددرمانی فایده بسیار کمی در درمان بیماری ها دارد و ممکن است علائم را بدتر کند. با این حال برای فردی که خود درمانی می کند. دلایل زیادی وجود دارد که چرا ممکن است شخصی برای کنار آمدن با علائم بیماری روانی خود تصمیم به خوددرمانی بگیرد. اگرچه دلیل دقیق برای وضعیت فردی بسیار خاص است، اما دلایل متداول قابل درک وجود دارد از جمله:

هزینه درمان از جمله هزینه ویزیت پزشک و داروها

نبود پوشش های بیمه ای

توصيه ديگران به دليل مشابهت علائم بيماري هاي مختلف

اغراق آميز و غيرواقعي برخي شركت ها از طريق كانال هاي ماهواره اي

داروهای ناکارآمد که در گذشته برای درمان استفاده می شد

ترس از عوارض جانبی داروها

دلیل اینکه چرا شخصی ممکن است خود درمانی را انتخاب کند ممکن است برای دیگران منطقی نباشد. با این حال ، مهم است که تفکر آنها را نادیده نگیریم. برای کمک به فردی که به عنوان راهی برای مقابله با بیماری های روانی خود درمانی را انتخاب می کند بهتر است با مداخله دلسوزانه او را از خود درمانی منع کنیم تا او را به سمت درمان مناسب سلامت روان هدایت شود.

خود درمانی و اختلالات همزمان

عمل خوددرمانی بیماری روانی بسیار خطرناک است زیرا اختلال مصرف مواد می تواند علائم بیماری روانی را بدتر کند. درمان نادرست شرایط بهداشت روانی برای فرد بسیار خطرناک است و می تواند بر نحوه رفتار آنها در روابط با دیگران تأثیر بگذارد. درمان نامناسب بسته به وضعیت سلامت روانی خطر آسیب به خود یا صدمه به دیگران را افزایش می دهد.

طبق تحقیقات هیچ دارویی بدون عوارض نیست مصرف بی رویه و خودسرانه داروها به عوارض داروها می افزاید. آمار و اطلاعات گویاي آن است که علت بسیاري از بیماري هاي کبد و کلیه مصرف داروهاست.

عدم شناخت مردم از دارو از مهمترین دلایل مصرف غیرمنطقی دارو است. دارو یک ماده شیمیایی است، وقتی وارد بدن می شود به جایی از بدن که حساس هستند، واکنش نشان میدهد و باعث بیماري درازمدت می شود.

Risks of self medication1 - خطرات خود درمانی با داروها

برخی از اختلالات با افزایش خطر خود درمانی عبارتند از:

افسردگی

افسردگی یک اختلال خلقی است که با احساس غم، عصبانیت یا فقدان همراه است و بر زندگی روزمره تأثیر می گذارد و مدیریت آن دشوار است. افسردگی خود درمانی می تواند علائم را بدتر کند زیرا یکی از مولفه های کلیدی درمان مناسب برای افسردگی، مشاوره مناسب از یک متخصص آموزش دیده است. بدون درمان مناسب ، علائم افسردگی می تواند به احساس خطرناک آسیب رساندن به خود یا آسیب رساندن به دیگران تبدیل شود.

دوقطبی

اختلال دوقطبی یک اختلال روانی شدید است که شامل تغییرات خاصی از خلق و خو ، رفتار و احساسات فرد است. اختلال دوقطبی باید توسط یک متخصص مراقبت بهداشتی آموزش دیده که به نفع بیمار عمل می کند، مدیریت شود. متأسفانه اختلال دوقطبی خوددرمانی بسیار متداول است زیرا افراد مبتلا به اختلال دوقطبی معمولاً اختلالات مصرف همزمان مواد، به ویژه سوء مصرف الکل می شود.


اضطراب و استرس

اضطراب و استرس بسیار شایع هستند. با این حال ممکن است برای بسیاری افراد دشوار باشد که بفهمند سطح اضطراب و استرس آنها ممکن است نیاز به درمان حرفه ای داشته باشد. استرس زمینه ای می تواند منجر به فشار خون بالا و افزایش خطر سکته مغزی شود. مطالعه ای که در سال 2006 انجام شد نشان داد که خوددرمانی اضطراب خطر اختلالات خلقی و مصرف مواد و همچنین رفتارهای خودکشی را افزایش می دهد. خوددرمانی برای مقابله با استرس و اضطراب بسیار رایج است و درک اینکه چه زمانی باید به دنبال کمک و پشتیبانی حرفه ای باشد برای فرد دشوار است.


ADHD

اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) یک وضعیت بهداشت روانی است که شامل مشکل در توجه و کنترل ضربه می شود. از آنجا که ADHD عمدتا در سنین نوجوانی و نوجوانی شناخته می شود ، خطرات مربوط به خوددرمانی ADHD در آن سنین پایین زیاد است. مجله آمریکایی اعتیاد مطالعه ای را منتشر کرد که نشان می دهد بیش از یک سوم نوجوانان و جوانان با استفاده از سیگار و سایر مواد برای خوددرمانی ADHD مشکلی ندارند.

تروما (PTSD)

خودمدیتیشن یک رفتار رایج مرتبط با اختلال استرس پس از (PTSD) است و می تواند نتایج بالقوه خطرناکی داشته باشد. یک مطالعه تخمین زده است که تقریباً 20 درصد از افراد مبتلا به PTSD برای تسکین علائم خود از مواد استفاده می کنند. درمان PTSD به کمک و حمایت حرفه ای نیاز دارد تا به فرد کمک کند تا با علائم مرتبط با ضربه به خود به درستی کنار بیاید.

شکل های خوددرمانی

خوددرمانی عبارت است از انتخاب برخی روش ها، مکمل ها، داروها یا مواد به منظور درمان علائم تشخیص داده شده توسط خود افراد. راههای زیادی برای خود درمانی وجود دارد و برخی از آنها مفیدتر و مضرتر از بقیه هستند. متأسفانه ، بسیاری از افراد به عنوان روش ترجیحی خوددرمانی به مواد مضر روی می آورند.

نمونه هایی از برخی از گزینه های مضر یا افراط در استفاده از خود درمانی عبارتند از:

الکل

خوددرمانی با الکل به دلیل در دسترس بودن و پذیرش عمومی استفاده از الکل یک عمل رایج است. الکل می تواند علائم افسردگی و اضطراب را به طور موقت تسکین دهد. با این حال ، اگر به طور منظم استفاده شود ، می تواند منجر به وابستگی ، الکلیسم شود و افسردگی و اضطراب را بدتر کند.

مواد مخدر

مواد مخدر یا تریاک ها داروهایی هستند که اثرات تریاک، ماده ای که از گیاه خشخاش گرفته می شود را تقلید می کنند. تریاکهای متداول شامل کدئین ، مورفین ، هروئین ، اکسی کدون و هیدروکودون است. در حالی که استفاده از مواد افیونی می تواند احساس سرخوشی موقت ایجاد کند ، که به عنوان “زیاد” شناخته می شود، سوء استفاده از این مواد بسیار خطرناک است و می تواند منجر به آسیب جدی یا مرگ ناشی از مصرف بیش از حد شود. جدیدترین گزارش جهانی مواد مخدر از سوی سازمان ملل متحد گزارش می دهد که استفاده از مواد افیونی، که شامل هروئین و مسکن های قانونی است ، مسئول دو سوم مرگ و میرهای ناشی از مواد مخدر در سراسر جهان در سال 2017 بوده است.


ماری جوانا

ماری جوانا ، همچنین به عنوان شاه دانه شناخته می شود ، توسط سازمان ملل متحد به عنوان پرکاربردترین ماده در بین افراد مبتلا به افسردگی شناخته شده است. در حال حاضر تحقیقات در مورد مزایای بالقوه ماری جوانا برای درمان شرایط مختلف متفاوت است. با این حال ، خوددرمانی با ماری جوانا در مقادیر بیش از حد ممکن است علائم افسردگی را بدتر کند.

محرک ها

داروهای محرک یا آمفتامین برای مدیریت برخی شرایط ، از جمله ADHD تجویز می شود. این داروها توسط پزشکان تجویز شده و تحت نظارت دقیق قرار می گیرند. مصرف تفریحی آمفتامین ها پتانسیل بالایی برای اعتیاد دارد ، می تواند به سیستم های مختلف اندام ها ، به ویژه سیستم قلبی عروقی آسیب جدی وارد کند و در صورت استفاده نادرست کشنده باشد. استفاده از این مواد ممکن است علائم موقتی افسردگی یا ADHD را تسکین دهد. با این حال ، سود درک شده به سرعت از بین می رود و پتانسیل بالایی را برای خطرات مختلف باقی می گذارد.


غذا

اصطلاحات “پرخوری” یا “خوردن راحت” معمولاً برای توصیف عمل خوددرمانی با غذا استفاده می شود. بر اساس مطالعه ای که در سال 2015 منتشر شد ، خوددرمانی با غذا ممکن است به طور موقت استرس را در افرادی که افسردگی بالینی ندارند کاهش دهد. با این حال ، استفاده منظم از غذا برای مقابله با احساس غم و اندوه می تواند باعث کاهش عزت نفس شود ، احساس از دست دادن کنترل خود را بدتر کند و از طریق افزایش وزن ناسالم بر سلامت جسمانی تأثیر منفی بگذارد.

خطرات خود درمانی

اگرچه خوددرمانی نوعی مراقبت از خود است که معمولاً برای مدیریت علائم بیماریهای جزئی یا جراحات استفاده می شود ، اما عمل خوددرمانی برای شرایط جدی سلامتی ، مانند شرایط روانی ، خطرات زیادی دارد.

خطرات خود درمانی شامل موارد زیر است:

  • پیدایش مقاومت به داروها
  • ایجاد حساسیت به داروها
  • ایجاد عفونت جدی در بدن
  • عوارض آن بر کبد و کلیه
  • تاخیر در مراجعه به پزشک مناسب و درمان مناسب
  • واکنش های جانبی احتمالی
  • بدتر شدن شرایطی که فرد سعی در خود درمانی دارد
  • تداخل دارویی خطرناک
  • پوشش بیماری شدید
  • خطر وابستگی و اعتیاد

برای کسانی که از شرایط روانی رنج می برند ، تشخیص پیامدهای خوددرمانی دشوار است. برای عزیزان و متخصصان مراقبت های بهداشتی و پزشکی بسیار مهم است که از علائم بیماری روانی و خوددرمانی آگاه باشند تا راهنمایی مناسب برای درمان مناسب ارائه شود.

اطلاعاتی که ما ارائه می دهیم جایگزین توصیه های پزشکی حرفه ای ، تشخیص یا درمان نیست. نباید از توصیه پزشک یا سایر ارائه دهندگان خدمات بهداشتی واجد شرایط غافل شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Main Menu